hovic

«Անհրաժեշտ եմ համարում ընդգծել, որ բոլոր երկրներում կան երիտասարդական խմբեր, որոնք իրենց հասու միջոցներով պայքարում են հոռի երևույթների, ազգային ու հասարակական արժեքներին սպառնացող շեղումների ու հիվանդագին դրսևորումների դեմ: Բոլոր, նույնիսկ ամենաժողովրդավարական ու եվրոպական երկրներում երիտասարդների այս խմբերին սատարում են ազգային ու պահպանողական առողջ ուժերը», - ԱԺ պատգամավոր, ՀՀԿ անդամ Հովհաննես Սահակյանը այսպիսի մեկնաբանություն է արել Հայոց աշխարհին տված հարցազրույցում: ԱԺ պատգամավորը փաստորեն նորմալ է համարում, որ Ռուսաստանում ազգային արժեքների համար հայերի են սպանում սափրագլուխները կամ 1,5 միլիոն հայ կոտորեցին «հիվանդագին դրսևորումների դեմ պայքարելու համար», թե՞ կարծում են թուրքերը հայերին սիրելով են կոտորել, թե՞ Շարմազանովի հույն նախնիներին էին սիրելով աքսորում Թուրքիայից, թե՞ Հիտլերի խոսքերն են իրենց հարազատ, որ առողջ հասարակությունը ոչնչի առջև չպիտի կանգ առնի, որպեսզի ինքն իրեն մաքրի չարիքից:  Ոնց որ ժամանակին Քրիստոսի անունից էին գիտնական, աթեիստ սպանում, հիմա էլ ազգայինի անունից ազգակցին են ուզում վերացնեն, անունը դնելով` արատավոր երևույթ, չարիք: Ոնց որ «Ամերիկյան պատմություն իքսի» մեջի սևամորթն ա հեգնում սքինհեդին. «Մենք չգիտենք նեգրերն ովքեր են, բայց մենք պիտի սպանենք նրանց»: Իսկ տեղյակ է արդյոք Սահակյանը,  որ «հոռի երևույթների, ազգային ու հասարակական արժեքներին սպառնացող շեղումների ու հիվանդագին դրսևորումների» դեմ պայքարում աշխարհի ամենաժողովրդավար պետություններից մեկի քաղաքացի Բրեյվիկը 70-ից ավել մարդու կյանք խլեց, իմիջայլոց, հենց իր ազգակիցների կյանքը ու, այ, քեզ զարմանք, Նորվեգիայի ազգային ուժեր չեն սատարում նրան: Բեն Լադենի, որին նույնպես աջակցում են, դեպքը այլ է, նա իր ազգակիցների կյանքը չէր խլում «հիվանդագին երևույթներից» ազատվելու համար: 

Մայիսի 9-ը Ֆաշիզմի դեմ հաղթանակի օրն ա, պապս ֆաշիստների դեմ չէր կռվել ու գերի ընկել, որ ապագայում իրա հայրենիքում բազմանային ֆաշիստները, 650.000 հայ մասնակցել ու 350.000 հայ չի զոհվել, որ հայ ազգային արժեքի անունից ֆաշիստական խմբեր ստեղծվեն ու իրանց ազգայնական համարող պատգամավորները աջակցություն ցույց տան (օտարալեզու դպրոց բացելուց ազգայնական չէին, հայ-թուրքականին ազգայնական-պահպանողական չէին, մենակ իրենց ազգակցի նկատմամբ են ազգայնականում): էս ֆաշիստներին ձեռ գցողներից որին էլ փորփրես կգտնես գոնե մի ազգական, որ ֆաշիստների դեմ ա կռվել, գրեթե նույնն ա ստացվում, ինչ ադրբեջանցուն հիմա ձեռ գցես, ասենք, Հայաստանում ադրբեջանական ֆիլմերի փառատոն անես, գուցե հանրապետական կուսակցության անդամները ֆաշիստական ֆիլմերի փառատոն կազմակերե՞ն, Մոնումենտն էլ անվանափոխեն ֆաշիստների հազթանակի զբոսայգի, Բաղրամյանի արձանն էլ հանեն ու Մուսոլինիի արձա՞նը դնեն: Թե՞ հանրապետականները իմացել են, որ Նժդեհը Հիտլերի հետ համագործակցում էր: Բայց Արևմտյան Հայաստանը հետ վերցնելու համար էր համագործակցում , ոչ թե սեփական ազգի մեջ տուրուդմփոց սարքելու համար:

Իսկ մայիսի 9-ի մյուս հաղթանակը «արատավոր երևույթների դեմ»  չէր, հայերի անվտանգության համար էր, բոլոր հայերի, անկախ «աչքերի գույնից», բայց էդ մի հաղթանակի անունից երկրի անվտանգությանը սպառնացող մարդիկ են հայտնվում ու իրենց հռչակում ազգային անվտանգություն:

Ամեն ուրբաթ, ֆուտբոլից հետո տղերքով գնում էինք D.I.Y մեր հաղթանակը նշելու, մեկ-մեկ էլ պարտության պատճառներից խոսելու: Քանի որ ֆուտբոլ խաղացող տղերքը երբեմն փոփոխվում էին, փոփոխվում էր նաև D.I.Y գնացողների կազմը: D.I.Y. գնացել ենք 3-րդ մասցի, Կվարտալցի, Բաղրամյանցի, Շենգավիթցի, Կոմիտասցի, Զեյթունցի, Սովետաշենցի, Երանոսցի ավանդապաշտ (ժողովրդի լեզվով` քյառթու) տղերքի հետ: Էդ ո՞նց էղավ, որ մենք` հետերոսեքսուալ տղերքով ու նույն կողմնորոշումն ընտրած աղջկերքով գնում էինք D.I.Y ու հանդիպում էնտեղ այլ հետերոսեքսուալների, իսկ եվրոպական համալսարանում սովորողներից մեկը, որ հեռու էր մնում համալսարանի հետերոսեքսուալ տղերքից, որովհետև իրա քաչալ գլուխը, կոժից վեռխը, ջինսից կարճ շալվարն ու մարմնի վրայի նկարազարդումները էդ տղերքի ճաշակով չէին (թեթևակի պռոմըխ ու ինքը կարող ա տրաքեր) որոշում ա պայթացնի էն փաբը, որտեղ հավաքվում են նրանք, ումից ինքը հուշտ ա լինում` անունը դնելով գեյ կլուբ:

Բայց դե իրանք հո չգիտեին, թե էդտեղ էլ ովքեր են գալիս: Էդ տղերքը նույնպես բազմամշակութայնությանը դեմ են, բայց իրանց մշակույթի մեջ ֆաշիզմն էլ չի մտնում, ֆաշիստը իրանց համար ուղղակի հերթական ջագի-ջուգին ա ու քանի որ իրանք ավելի շատ են ու իրանց մշակույթն ամենաիշխողն ա Հայաստանում, դրա համար էլ, ինչքան էլ ազգային գաղափարներով մարմինդ դաջած լինես, մեկ ա կյանքում Փարվանայի կամ նախագահականի վրա բոմբ չես գցի (վերջինի դեպքում հայ-թուրքական արձանագրությունների համար), որովհետև սկի համալսարանում չես կարողանում քո մշակույթը ու գաղափարները դիրքավորես, ուր մնաց պետությունում:

Հ.Գ. Պայթում են նաև ֆաշիստները: Լրագրող Հովհաննես Գալաջյանը, որը գրքիս աղմուկի ժամանակ գրել էր, որ այդպիսի նողկալի «ստեղծագործություն» դեռ չէր կարդացել ու ամեն ինչ անելու է այդ գիրքն արգելելու համար, ինչպես նաև իր կողմից խմբագրվող թերթում Ռուսլան Թաթոյանը հարցնում էր. «ԴՈՒՔ ԿՑԱՆԿԱՆԱ՞Ք, ՈՐ ՁԵՐ ԱՂՋԻԿՆԵՐԸ, ԿԱՆԱՅՔ, ՁԵՐ ՄԱՅՐԵՐԸ ԿԱՐԴԱՆ ԱՅԴ ԳԻՐՔԸ», D.I.Y-ի դեպքերի հետ կապված Հովհաննես Գալաջյանը civilnet կայքում ցանկություն էր հայտնել իր կլիրը քսել մեկնաբանողներից մեկի երեխաների և կնոջ շուրթերին, ինչպես նաև քունել նրա մորը ու շարադարել այլ բովանդակության հայհոյանքներ: Իրավունքի խմբագիր և Ռուսլան Թորոսյան` դուք կցանկանա՞ք, որ ձեր աղջիկները, կանայք, ձեր մայրերը կարդան Հովհաննես Գալաջյանի մեկնաբանությունները:

- Տենաս` ոնց եմ զորքիս ինստրուկտաժ արել:

Գումարտակի հրամանատարի էս խոսքերը, որ լսեց ընկերս ընտրեց Լևոնին: Ասում է. «Մտնելու էի Սերժին ընտրեի, բայց կամբատի էդ ասածը խփեց գլխիս»: Ասում եմ. «Է, Լևոնին չընտեիր ուրիշին ընտրեիր»: Ասեց. «Չէ', ես հենց Լևոնին ընտրեցի, որ իրանց դեմ լինեմ»:

            Ընտրություններից մի ամիս առաջ զորամասում սկսվում է զինվորների հետ բացատրական աշխատանքներ տանել, թե ում պիտի ընտրեն: Հիմնականում այդ պատասխանատու գործը անում են զամպալիտները  (անձնակազմի հետ տարվող աշխատանքային գծով հրամանատարի տեղակալ), և ամեն ստորաբաժանման հրամանատար իր ստորաբաժանումում է ագիտացիա անում:

            2007թ.-ի Ազգային Ժողովի ընտրություններին գնդի զամպալիտը մի մեծ ուղղանկյունաձև պլակատ ձեռքին մտնում էր ստորաբաժանումներ ու ցուցափայտով ցույց տալիս պլակատի վրա, որտեղ գրված էր 15 թիվը, կողքը Հայաստանի Հանրապետական Կուսակցություն կողքն էլ V-աձև նշան ու բացատրում էր, որ մեր նպատակը ընտրություններին մասնակցելու այդ բառերի կողքը V-աձև նշան դնելն է, հատկապես անհանգստացած էր, որ նշանը սխալ ձև կամ տեղ չդնենք, որ անվավեր չհամարվի քվեաթերթիկը: Զամպալիտի ագիտացիայի ժամանակ զինվորներից մեկը ասաց, որ ինքը չի ընտրելու, իսկ զամպալիտի հարցին, թե ինչու չի ընտրելու, զինվորը պատասխանեց, որովհետև գրիչը ծանր է, այդ տղային տարան բուժկետ, մի քանի օր հետո որպես ոչ պիտանի ծառայությանը զորացրեցին:

            Կորպուսի զամպալիտը ավելի հետաքրքիր էր ագիտացիան անցկացնում: Նա գոնե բացատրում էր, թե ինչի պիտի 15 համարի տակ հանդես եկող կուսակցությանը ընտրենք, այնպիսի բաներ էր ասում, որոնք մեզ համար նորություն էին: Օրինակ, որ անկախ, ազատ ու ժողովրդավար պետությունում ենք ապրում այդ կուսակցության շնորհիվ է որ զինվորը հագուստ ունի հագնելու, ուտելիք ունի ուտելու, այդ կուսակցության ձեռք բերումն է, հայոց բանակը նույնպես այդ կուսակցության ձեռք բերումն է: Ճառն ավարտում էր այսպես. «Ընտրությունը ձերն է, դուք կարող եք ընտրել ում ուզում եք, բայց մի' մոռացեք, որ ընտրությունները թափանցիկ են և դուք կարող եք պատժվել ձեր սխալ ընտրության համար»:

            Զինվորները Ազգային Ժողովի ընտրությանը մասնակցում են միայն համամասնական կարգով: Եթե զամպալիտի գործը ասելն էր, թե ում պիտի ընտրենք, ստորաբաժանման հրամանատարի գործը բացատրելն էր, թե ինչ կլինի, եթե ուրիշին ընտրենք: Իհարկե, բացատրությունը լավ չէր տրվում, որովհետև բոլորը աղոտ պատկերացումներ ունեին, թե ինչ կարող է լինել, եթե ուրիշին ընտրեն: Բացատրությունն այն էր, որ խախտում է կատարվում էդ ձևով,իսկ խախտմանը պիտի հաջորդի պատիժը, բայց թե ինչ պատիժ էր, հայտնի չէր:

            Ազգային Ժողովի ընտրությունների ժամանակ, երբ մեր փոքր մարտկոցը ընտրատեղամասի մոտ սպասում էր իր հերթին, մարտկոցի հրամանատարը մոտեցավ ու սփրթնած դեմքով ասաց. «Արդեն խախտումներ են էղել, գնդի հրամանատարը հիմա գալիս ա ստեղ, նայեք դուք էլ էդ ալիքի տակ չմտնեք»: Դերասանական վարպետությունն այն աստիճանի էր, որ ես էլ շշմեցի ու հավատացի տեղի ունեցած խախտումների լուրին: Երբ մտանք ընտրատարածք հանդիպեցինք մեր զորամասի որոշ սպաներին քաղաքացիական հագուստով, որոնք որպես դիտորդ էին հանդես գալիս ու ձևացնում էին, որ սպա չեն: Երբ ստացա քվեաթերթիկս ու մտա ընտրությունս կատարելու պարզ դարձավ, որ իմ խախտման մասին ոչ ոք չի կարող իմանալ: Սկզբում զննեցի քվեաթերթիկը, որ իմանամ ով է մասնակցում ընտրությանը բացի 15 համարի տակ հանդես եկող կուսակցությունից. ոչ մի հարմար բան չկար, վանդակներից դուրս մի քանի տեղ V-աձև նշան դրեցի ու գցեցի քվեաթերթիկը քվեատուփի մեջ:  

            2008թ.-ի նախագահական ընտրության ժամանակ պլակատը փոխվել էր, արդեն 8 համարի տակ հանդես եկող անուն ազգանունի կողքն էր V-աձև նշանը դրած: Այդ ընտրությունների ագիտացիայի ժամանակ կորպուսի զամպալիտը ավելի շատ խոսեց նրանից ում պիտի չընտրենք, քան ում պիտի ընտրենք: Տպավորությունն այնպիսին էր, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի նախագահի թեկնածու առաջադրվելը անձնական վիրավորանք էր զամպալիտի համար: Հունվարի 28-ին քաղաքում անցկացրած շքերթի ժամանակ նույնպես ճառով հանդես եկավ Լևոնի դեմ: Հաջորդ այցելության ժամանակ, արդեն հայտնի էր, որ Լևոնին են միացել մի շարք զինվորականներ, այդ թվում Մանվել Գրիգորյանը ու զամպալիտի ճառն արդեն զուսպ էր ու խոսում էր նրանից, թե ում պիտի ընտրենք, իսկ թե ում պիտի չընտրենք, ոչ մի խոսք չասաց: Զորամասեր կային, որտեղ քֆուր էին անում, եթե Սերժին չընտրեն: Ասում էին որ ընտրատեղամասերում տեսախցիկներ են դրել ու կտեսնեն, թե ով ում է ընտրել:

            Նախագահական ընտրությունների ժամանակ ավելի տեղեկացված էինք, քան Ազգային Ժողովի: Ռադիոն թաքուն միացնում էինք ու լսում Ազատություն ռադիոկայան, որտեղ արվում էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանի գովքը: Սկզբում մեզ թվում էր ճիշտ բաներ ենք լսում, բայց երբ ցերեկային եթերով Լևոնն ասաց. «Ես ինքս եմ ինձ տնային կալանք հայտարարել», իսկ երեկոյան եթերին այդ խոսքերը հանված էին, պարզ դարձավ, որ լսում ենք այն, ինչ լսում ենք զորամասում, ուղղակի տարբեր թեկնածուների օգտին ու դեմ: Ըստ Ազատություն ռադիոկայանի Լևոնն արդեն նախագահ էր, իսկ ըստ մեր զորամասի Սերժն էր արդեն նախագահ: Զինվորների մեջ էլ տարաձայնություններ կային: Մեկն ուզում էր Արթուր Բաղդասարյանին ընտրեր, մյուսը համոզում էր, որ Արթուրին ընտրություններից հետո պաշտոն են տալու, պետք չի իրան ընտրել: Ընտրության օրը զինվորներից մեկը ջղայնացած գնաց շարահրապարակ (պլաց) ու բարձր-բարձր գոռաց, թե Սերժն ով ա, որ իրան եք ընտրում, բոլորդ Լևոնին կընտրեք: Շատերին հարցնում էինք, թե ում է ընտրելու ասում էին` Սերժին, հարցնում էինք` ինչի, ասում էր` որովհետև տենց են ասում: Բանակում ամենաանազատ համակարգն է, բայց ես ում ուզել իրեն էլ ընտրել եմ` ո'չ Սերժին, ո'չ էլ Լևոնին:

            Ծանոթներիցս մեկը պատմում է, որ սահամանադրության հանրաքվեի ժամանակ. «Էկան մեզ շարեցին, ասեցին` դուք ձեր ընտրությունը կատարել եք, անցե'ք ծառայության»: 

Պառոդիա արդարացող պառոդիստներին, այն բանից հետո, երբ տեղի ունեցավ Գոռ Թամազյան,  Արմ Քոմմեդի պատմական հանդիպումը, մեռավ հումորը:

«Արդարացում հանուն Անժելա Սարգսյանի»

Մենք ձեր պոզաներին դեմ չենք, մենք ուղղակի չենք ընդունում օրալ սեքսի ձեր մոտեցումը

«Արդարացում հանուն Անժելա Սարգսյանի դեմերին»

Մենք նրան չենք արդարացնում, մենք 70%-ով ընդունում ենք ձեր ասածները, պարզապես մենք ասում ենք, եթե նույն բանը առանց նկարվելու արվեր, խնդիր չէր

«Արդարացում հանուն Սուրեն Խաչատրյանի»

Մենք դեմ չենք, որ դուք ապտակել եք Սիլվա Համբարձումյանին, մենք չենք ընդունում կնոջը պատժելու ձեր մոտեցումը

«Արդարացում հանուն սերիալի»

Մենք դեմ չենք սերիալներին, մենք չենք ընդունում սերիալների մոտեցումը, քանի որ բոլորը դեմ են սերիալներին

«Արդարացում հանուն Արմեն Մովսիսյանի»

Մենք դեմ չենք, որ էներգետիկայի նախարարը խաղ է խաղում ԱԺ նիստի ժամանակ, մենք իսկապես նրա համար նոր խաղեր էինք առաջարկում:

«Արդարացում հանուն Կճոյանի»

Մենք դեմ չենք, որ դուք բենթլի ունենաք, մեղա մեղա, պարզապես դուք չպետք է այն նվեր ստանաք, այլ այնքան գումար պետք է ունենաք, որ ինքներդ գնեք:

«Արդարացում հանուն երկխոսության»

Մենք ձեռք չէինք առնում իշխանություն ՀԱԿ երկխոսությունը, այդպես մենք փորձում էինք նպաստել, որ այն հասնի դրական արդյունքների

«Արդարացում հանուն Մենուա Հարությունյանի»

Մենք չենք հեգնում ձեզ, թող մեզ ների Սերժ Սարգսյանը, եթե այդպիսի տպավորություն կա

«Արդարացում հանուն Սամվել Ալեքսանյանի»

«Նրանք խոստացել էին թալանել նաև Երևան Սիթին... ինչու՞ նրանց բռնեցին... դա արդար չէ...», - Վահանչիկ

Սա, իրոք Վահանչիկի խոսքերն են, մենք սա չենք հորինել

«Արդարացում հանուն Նարեկ Սարգսյանի»

Մենք համաձայն ենք Նարեկ Սարգսյանի նախագծերի 70%-ի հետ, ուղղակի մենք չենք ընդունում ամեն ինչ Թամանյանին վերագրելու իր մոտեցումը

«Արդարացում հանուն քյառթուների»

Մենք մեզ ձեռք չենք առնում, պարզապես մեր հագուստների մոտեցումներն են տարբեր

«Արդարացում հանուն Հրանուշ Հակոբյանի»

Արթուր Պողոսյանին շնորհակալագիր հանձնելը սխալ չէր, ուղղակի կարելի է բոլորին հանձնել այն, ինչը և մենք առաջարկում էինք` օրինակ բերելով չիզբուրգերին:

-----------------------------

21-րդ դարն է վերջի վերջո, գլխի ընկնեիք, որ հումոր չէիք անում

Հ.Գ. Փիղը ավելացնում է` ես տղաներին արդեն տաս տարի է ճանաչում եմ, նրանք ձեզ իրոք էշի տեղ են դրել:

«Ո՜չ մի պատահական մարդ գրականության մեջ» հնչեցված արտահայտությունը սկիզբ դրեց «Դիպվածք» գրական նախաձեռնությանը, որը հարթակ է պատահական մարդկանց ստեղծագործությունների համար...»: